het oog 1/2

Toeval is waar het oog op valt

Irene Bakker over het werk van Marcel Prins

Zijn beelden lijken te ontstaan uit toevallige vondsten. Dat wil niet zeggen dat Marcel Prins ook maar iets aan het toeval overlaat.

Zijn werk wordt samengesteld uit delen die tegen elkaar aan schurken en delen die heftig met elkaar contrasteren. Zo wordt de toeschouwer van het ene op het andere been gezet. Wat overblijft is een gevoel van verrassing, van geestigheid. Toch is er meer dan alleen de grap. Voor de onderzoekende toeschouwer is er ook een nieuw gezichtspunt of inzicht: ja, zo kun je het ook zien. Zet bijvoorbeeld maar eens een aantal vormen die ooit als poten voor een klein tafeltje bestemd waren, als een bosje vormen, ondersteboven tegen elkaar aan. Geef ze een kleur die met felheid, misschien wel giftigheid geassocieerd wordt en de poten zijn geen poten meer. Ze hebben samen een nieuwgevormd en een nieuwe betekenis. Zo word men gedwongen goed te kijken, want er wordt direct iets herkend, wat niet direct benoemd kan worden.

Wie kijkt naar een beeld van Marcel prins, moet het beeld langzaam met de zintuigen onthullen. Er zal iets zijn wat het eerste opvalt en meteen is er nog iets dat om aandacht vraagt en dan blijkt er nog iets te zijn dat gezien moet worden. De delen tezamen communiceren en lijken te zeggen: “Kijk maar , interpreteer me maar”. Op dat moment blijkt er nog iets te zien, en vraagt het geheel om weer nieuwe sensaties en interpretaties.

Marcel Prins noemt zichzelf relativerend ook wel ‘beeldplakker’ of een ‘beeldbouwer’. Elk materiaal, elke vorm, elke kleur kan gebruikt worden en toch weer niet. Hij is niet kieskeurig, wel selectief. Hij zegt daar zelf over dat hij dingen vindt, dat zijn oog valt op vormen en lijnen die hij zelf had kunnen of willen maken. Hij stelt zich daarbij de vraag: wat heeft het in zich?


marcel prins	het oog
	klik op de afbeelding om te vergroten
Toeval is waar het oog op valt Irene Bakker over het werk van Marcel Prins Zijn beelden lijken te ontstaan uit toevallige vondsten. Dat wil niet zeggen dat Marcel Prins ook maar iets aan het toeval overlaat. Zijn werk wordt samengesteld uit delen die tegen elkaar aan schurken en delen die heftig met elkaar contrasteren. Zo wordt de toeschouwer van het ene op het andere been gezet. Wat overblijft is een gevoel van verrassing, van geestigheid. Toch is er meer dan alleen de grap. Voor de onderzoekende toeschouwer is er ook een nieuw gezichtspunt of inzicht: ja, zo kun je het ook zien. Zet bijvoorbeeld maar eens een aantal vormen die ooit als poten voor een klein tafeltje bestemd waren, als een bosje vormen, ondersteboven tegen elkaar aan. Geef ze een kleur die met felheid, misschien wel giftigheid geassocieerd wordt en de poten zijn geen poten meer. Ze hebben samen een nieuwgevormd en een nieuwe betekenis. Zo word men gedwongen goed te kijken, want er wordt direct iets herkend, wat niet direct benoemd kan worden. Wie kijkt naar een beeld van Marcel prins, moet het beeld langzaam met de zintuigen onthullen. Er zal iets zijn wat het eerste opvalt en meteen is er nog iets dat om aandacht vraagt en dan blijkt er nog iets te zijn dat gezien moet worden. De delen tezamen communiceren en lijken te zeggen: “Kijk maar , interpreteer me maar”. Op dat moment blijkt er nog iets te zien, en vraagt het geheel om weer nieuwe sensaties en interpretaties. Marcel Prins noemt zichzelf relativerend ook wel ‘beeldplakker’ of een ‘beeldbouwer’. Elk materiaal, elke vorm, elke kleur kan gebruikt worden en toch weer niet. Hij is niet kieskeurig, wel selectief. Hij zegt daar zelf over dat hij dingen vindt, dat zijn oog valt op vormen en lijnen die hij zelf had kunnen of willen maken. Hij stelt zich daarbij de vraag: wat heeft het in zich?			Een vis zwemt uit zijn taalgebied 2000 hout, zink, plastic vis, kalkeerpapier 59 x 15 x 15 (detail) Particuliere collectie


			Piaffe hout, acryl, lak 26 x 10 x 10 Particuliere collectie

		volgende >		©