het oog 2/2

Het kan een bleke, gedroogde wortel van een druivenstok zijn. Of het is een krul van ijzer, die ooit onderdeel was van iets anders en nu in zichzelf een samenballende omvattende ronde vorm is, verwant aan een slakkenhuis, dus geladen met symboliek. Toch is de vorm tegelijkertijd open, want men kan er doorheen kijken. Het ijzer is verroest, de krul is aangetast en haar elegantie lijkt verloren te zijn gegaan. Geplaatst in een nieuwe context, krijgen de vorm en het materiaal elke betekenis die door elke associatie teweeg wordt gebracht.

Hout, bot, metaal, steen, veren, alles wat al een vorm heeft, lijkt hij te kunnen gebruiken. Vaak is een bepaalde vorm, veelal gevonden, uitgangspunt voor een nieuw werk. Nieuw werk kan op allerlei manieren ontstaan. Materiaal dat hij al in huis had en waar nog iets bij gevonden moet worden, en andersom: gevonden materiaal dat te combineren is met wat hij al in huis had; een steen met een gat erin, een krullende lap lood, een verroest stuk ijzer, een blokje hout met een patroon van groeven. Gericht zoeken blijkt niet nodig, het materiaal vindt hem, toevallig.

Uiteraard ontstaat er ook werk naar aanleiding van een opdracht. De uitgangspunten blijven hetzelfde. Contrasten worden met elkaar in harmonie gebracht. Het werk mag niet zwaar zijn, het mag verwarren en het mag dwingen om te kijken en uit te nodigen te associëren en interpreteren.

De compositie gaat de hoogte in of de breedte, wat hard is wordt verzacht en wat zacht is, krijgt stevigheid, maar altijd is er ergens in het beeld iets feestelijks of geestigs, iets dat los wil van het beeld en iets dat onstoffelijk wil zijn en betekenis, iets dat verluchtigt en verlicht. Het wil een beeld zijn dat uitdrukt: Dulce est desipere in loco oftewel, het is heerlijk op zijn tijd gek te doen.

Irene Bakker, Den Haag 2004

De dichteres Irene Bakker is als consulent literatuur verbonden aan Koorenhuis, Centrum voor Kunst en Cultuur in Den Haag en als schrijfcoach aan Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht.


marcel prins			het oog
			klik op de afbeelding om te vergroten
Het kan een bleke, gedroogde wortel van een druivenstok zijn. Of het is een krul van ijzer, die ooit onderdeel was van iets anders en nu in zichzelf een samenballende omvattende ronde vorm is, verwant aan een slakkenhuis, dus geladen met symboliek. Toch is de vorm tegelijkertijd open, want men kan er doorheen kijken. Het ijzer is verroest, de krul is aangetast en haar elegantie lijkt verloren te zijn gegaan. Geplaatst in een nieuwe context, krijgen de vorm en het materiaal elke betekenis die door elke associatie teweeg wordt gebracht. Hout, bot, metaal, steen, veren, alles wat al een vorm heeft, lijkt hij te kunnen gebruiken. Vaak is een bepaalde vorm, veelal gevonden, uitgangspunt voor een nieuw werk. Nieuw werk kan op allerlei manieren ontstaan. Materiaal dat hij al in huis had en waar nog iets bij gevonden moet worden, en andersom: gevonden materiaal dat te combineren is met wat hij al in huis had; een steen met een gat erin, een krullende lap lood, een verroest stuk ijzer, een blokje hout met een patroon van groeven. Gericht zoeken blijkt niet nodig, het materiaal vindt hem, toevallig. Uiteraard ontstaat er ook werk naar aanleiding van een opdracht. De uitgangspunten blijven hetzelfde. Contrasten worden met elkaar in harmonie gebracht. Het werk mag niet zwaar zijn, het mag verwarren en het mag dwingen om te kijken en uit te nodigen te associëren en interpreteren. De compositie gaat de hoogte in of de breedte, wat hard is wordt verzacht en wat zacht is, krijgt stevigheid, maar altijd is er ergens in het beeld iets feestelijks of geestigs, iets dat los wil van het beeld en iets dat onstoffelijk wil zijn en betekenis, iets dat verluchtigt en verlicht. Het wil een beeld zijn dat uitdrukt: Dulce est desipere in loco oftewel, het is heerlijk op zijn tijd gek te doen. Irene Bakker, Den Haag 2004 De dichteres Irene Bakker is als consulent literatuur verbonden aan Koorenhuis, Centrum voor Kunst en Cultuur in Den Haag en als schrijfcoach aan Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht.				Do’nt shoot the pianoplayer 2000 eikenhout, pianotoetsen, ribben 30 x 18 x 16

				Wachter zouthout 53,5 x 10 x 6
				Wachter zouthout 53,5 x 10 x 6
< startpagina	<vorige	2/2			©